Kada su se za 1964. godinu promijenila pravila za Formulu 3, Škoda je brzo reagirala i ekspresno napravila bolid baziran na standardnom modelu 1000 MB (tada još u fazi razvoja). Projekt jednosjeda nazvan je Typ 992 – referenca na tehničku sličnost s Typom 990, novorazvijenom Škodom 1000 MB, koja je u proljeće 1964. bila spremna za serijsku proizvodnju. Prvi Škodin jednosjed Formule 3 završen je u februaru 1964. godine.
Škoda F3 Typ 992 imala šasiju od čeličnih cijevi i nezavisni ovjes – tada moderne spiralne opruge i amortizera na obje osovine unutar karoserije, što je pozitivno utjecalo na aerodinamiku bolida. Podesivi amortizeri omogućili su promjenu razmaka od tla vozila. Bolid je jurio na aluminijskim 13-inčnim felgama s Dunlop gumama, a usporavao i zaustavljao se uz pomoć četiri disk kočnice britanskog proizvođača Girling.
Uzdužno postavljeni redni 4-cilindrični OHV motor (ventili u glavi cilindra) s radilicom s tri ležaja bio je postavljen ispred zadnje osovine. Ovaj pogonski sklop, sa brojnim modifikacijama, održao se u proizvodnji sve do 2003. godine, a posljednji put je korišten u prvoj generaciji Škode Fabije. U jednosjedu F3, motor je imao zapreminu od 999 kubika, s kraćim hodom i većim prečnikom bio nagnut ulijevo za 12 stepeni.
Jednolitarski motor je prvobitno proizvodio 72 KS pri 7.250 o/min, da bi se povećanjem kompresije i daljnjim optimizacijama, snaga povećala na 90 KS pri 8.000 o/min. Nakon dvije godine je ukupna težina bolida smanjena za 15 kilograma. Krajem 1964. godine je Škoda F3, tokom testiranja na aerodromu Hoskovice, dostigla maksimalnu brzinu od 188 km/h, a dvije godine kasnije probila magičnu granicu od 200 km/h.
Između kvačila i mjenjača nalazio se “međuprijenosnik”, koji je omogućavao snižavanje težišta motora, čime se prijenosni omjer prilagođavao karakteristikama pojedinačne staze. Diferencijal je bio isti kao i kod standardnog proizvodnog modela Škoda 1000 MB. Hladnjaci vode i ulja nalazili su se u prednjem dijelu vozila, ispred vozačevih nogu, dok su s obje strane kokpita bili rezervoari za gorivo ukupnog kapaciteta 30 litara.
Tanka karoserija bila je napravljena od nekoliko dijelova koji su se mogli ukloniti; razvijena je u aero-tunelu, prvobitno konstruirana od aluminija i ubrzo zamijenjena plastikom ojačanom fiberglasom. Prostor u kokpitu bio je ograničen, pa je volan imao prečnik od samo 30 cm. Težina praznog bolida bila je nešto manje od 420 kg. Sudbina jednosjeda iz Mlade Boleslavi zapečaćena je promjenom propisa 1971. godine, kojim je F3 prešla na 1,6-litarske motore.
